Web Analytics Made Easy - Statcounter

به گزارش سرویس فرهنگی ایسکانیوز برنامه «کیوسک» با اجرای احسان عبدی پور شب گذشته میزبان مصطفی زمانی بازیگر سینما و تلویزیون بود تا در خصوص مواهب و مصائب بازیگری گفتگو کنند.

زمانی در ابتدای این برنامه گفت: حرف هایی که می زنم تنها نظر شخصی من نسبت به سوالاتی است که در این برنامه از من پرسیده می شود و پاسخ می دهم.

بیشتر بخوانید: اخباری که در وبسایت منتشر نمی‌شوند!

وی ادامه داد: در فضای مجازی این فیلم ها باز نشر شده و برخی از حرف ها را تقطیع می کنند. من در فضای مجازی صفحه ای ندارم و اگر بخواهم اظهار نظر کنم رسانه در اختیار دارم. به نظرم فضای مجازی برای کسانی است که رسانه در اختیار ندارند.

عبدی پور در ادامه ی صحبت های زمانی گفت: خوب است که در فضای مجازی صفحه ای نداری چون مجبور بودی درباره همه چیز نظر بدهی!

زمانی افزود: برخی از همکارانم که در پروژه هایی نیز با آن ها همکاری داشته ام، می خواهند از این برندینگ بودنشان در جهت اعتلای جامعه در فضای مجازی استفاده کنند. به عقیده من اظهار نظر درباره مسائل اجتماعی درست و به جا است ، اما در مسائل دیگر نه.

زمانی با اشاره به این که این روز ها مشغول بازی در سریال نهنگ آبی است توضیح داد: روزی که گریمم در سریال نهنگ آبی در صفحات مجازی رونمایی شد همه آن را با نقش حضرت یوسف قیاس کردند. خیلی از کارها هستند که با مرور زمان از یاد می روند و خیلی از کارها اصولا به زمان ربطی ندارند و همیشه در ذهن مردم می مانند.

بازیگر فیلم «ملکه» در پاسخ به این سوال که او حالا همان تصورات قبل از بازیگر شدنش است، گفت: در ابتدا باید بگوییم قبل از دنیای بازی خیلی کار ها را در زندگی ام انجام داده ام. در تمام این مدت به این مصطفی که الان در مقابل دوربین است فکر نمی کردم .

زمانی با اشاره بر اینکه استرس این روزهایش بیشتر از زمانی است که بازیگر نشده بود توضیح داد: در آن زمان یک پدیده ی ناشناخته ای که می توانی هر لحظه انفجار نبوغ داشته باشی . مثل تمام بازیگرانی که به اصطلاح روی بورس هستند. به نظر من وقتی دو-سه سال اول بازیگری ات را می گذرانی، تقریبا بیست-سی سال بازیگری دپو شده درونت را بازی می کنی.

عبدی پور در ادامه صحبت های زمانی گفت: بعد از اینکه بازی های دپو شده دورن بازیگر تمام شد از کجا تغذیه می کند؟

بازیگر سریال « یوسف پیامبر» ادامه داد: در اینجا بازیگر دچار یک نوع تکرار می شود. تنها چیزی که می تواند بازیگر را شارژ نگه دارد این است که به یک انسانی به نام کارگردان که خودش دغدغه های بازیگر را ندارد و می تواند او را در جای مناسب قرار دهد تکیه کند.

زمانی اظهار داشت: من می خواهم نقشی که دوست دارم را بازی کنم. من پس از سریال حضرت یوسف، در فیلم سینمایی آل بازی کردم. بعد از سریال شهرزاد انتخابم این بود که نقش ناشناخته دیگری را بازی کنم. بازی در نقش های ناشناخته را دوست دارم.

وی در پاسخ به این نکته که سینما چه چیز هایی را به او داده و چه چیزهایی را از او گرفته گفت: سینما همه چیز به من داده است. چیزهایی مانند هدف، شوق زندگی و موقعیت مالی خوب را به من بخشیده است. این قانون طبعیت است در ازای آنچه به تو می دهد یک چیزهایی را از تو بگیرد. سینما از من معصومیت انسانی را گرفت. تنهایی که سراغ آدم مشهور می آید سراغ هیچ کس نمی آید.

زمانی در پایان به این سوال عبدی پور که ممکن است در دوره ای به لیست بازیگران فراموش شده بپیوندی اینطور پاسخ داد: اگر به این موضوع فکر نکنیم مثل این است که بگوییم هیچ وقت نمی میریم.

وی ادامه داد: در طول هشت ماه گذشته فیلم نامه هایی را رد کرده ام که قرار است در همین جشنواره فیلم فجر به نمایش دربیایند. ترجیح می دهم با گروهی کار کنم که افرادش در سینما ریشه داشته اند. این کار ها دلم را زنده نگه می دارد.

کیوسک برنامه ای تحلیلی است که اتفاقات روز حوزه فرهنگ و هنر را بررسی می کند و شنبه ها پس از خبر شبانگاهی از شبکه سه سیما پخش می شود.

156 / 156 برنامه کیوسک احسان عبدی پور مصطفی زمانی

منبع: ایسکانیوز

کلیدواژه: برنامه کیوسک احسان عبدی پور مصطفی زمانی

درخواست حذف خبر:

«خبربان» یک خبرخوان هوشمند و خودکار است و این خبر را به‌طور اتوماتیک از وبسایت www.iscanews.ir دریافت کرده‌است، لذا منبع این خبر، وبسایت «ایسکانیوز» بوده و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه درخواست حذف این خبر را دارید، کد ۲۲۳۴۹۲۴۳ را به همراه موضوع به شماره ۱۰۰۰۱۵۷۰ پیامک فرمایید. لطفاً در صورتی‌که در مورد این خبر، نظر یا سئوالی دارید، با منبع خبر (اینجا) ارتباط برقرار نمایید.

با استناد به ماده ۷۴ قانون تجارت الکترونیک مصوب ۱۳۸۲/۱۰/۱۷ مجلس شورای اسلامی و با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع خبر و کاربران است.

خبر بعدی:

ریشه‌یابی علل کمبود مدافعان چپ ممتاز در فوتبال مدرن

اگرچه مشکل فقدان مدافع چپ‌های قابل اتکا در فوتبال انگلیس ملموس‌تر است، اما در تمامی لیگ‌های معتبر اروپایی وجود دارد. 

در فصل گذشته برای اولین بار در تاریخ ۵۰ ساله تیم منتخب فصل اتحادیه فوتبالیست‌های حرفه‌ای (PFA)، بازیکنان لیگ برتر انگلیس هیچ دفاع چپی را در ترکیب یازده نفره منتخب خود قرار ندادند. تنها مدافع کناری منتخب، کیران تریپیر بود که در کنار جان استونز، روبن دیاز و ویلیام سالیبا برگزیده شد.

طرفداری | امسال هم پیدا کردن یک مدافع چپ مناسب برای این تیم منتخب کار دشواری است. بخشی از این موضوع به خاطر مصدومیت بازیکنانی مثل اندی رابرتسون (۱۵ بازی)، لوک شاو (۱۲ بازی) و بن چیلول (۹ بازی) است. اما بخش دیگر هم به خاطر استفاده‌ تیم‌های مدعی قهرمانی، یعنی آرسنال و منچسترسیتی، از بازیکنان عجیب و غریب در این پست است.

اگر به دنبال یک مدافع چپ تخصصی بگردید که در بیش از نیمی از بازی‌های این فصل به میدان رفته باشد، گزینه‌های شما لوکاس دینیه، آنتونیو رابینسون یا دستینی اودوگی هستند. همه‌ این بازیکنان مدافعان چپ خوبی هستند، اما به سختی می‌توان آن‌ها را در سطح جهانی دانست. دلایل مختلفی برای کمبود مدافع چپ باکیفیت وجود دارد، اما به نظر می‌رسد مشکلی در رده‌های پایه نیز وجود داشته باشد.

جذابیت پست دفاع کناری را جیمی کرگر، بازیکن سابق لیورپول، با کنایه‌ای در یک برنامه تلویزیونی به بهترین شکل خلاصه کرده است. او می‌گوید: «هیچ بچه‌ای آرزو ندارد که وقتی بزرگ شد، گری نویل شود.» این جمله در عین شوخی بودن، نکته‌ مهمی را مطرح می‌کند. به طور سنتی، بازیکنان در پست دفاع چپ معمولا بازیکنانی هستند که در پست‌های دیگر عملکرد خوبی نداشته‌اند و به این پست منتقل شده‌اند؛ مثل مدافعان میانی یا وینگرهای سابق.

تقریباً تمام بازیکنانی که به یک فوتبالیست سطح بالای لیگ برتر تبدیل می‌شوند، بهترین بازیکن یا بسیار نزدیک به بهترین بازیکن در تیم جوانان خود بوده‌اند. و صد البته که تیم‌های بسیار کمی بهترین بازیکن خود را در دفاع چپ یا راست قرار می‌دهند. بهترین‌ها، هافبک‌ مرکزی هستند یا اگر گلزن باشند، مهاجم هستند. اگر کوچک و سرعتی باشند، وینگر هستند. اگر قوی و استوار باشند، مدافعان میانی هستند. اما به تیم جوانان خود یا تیم مدرسه خود فکر کنید و به بهترین بازیکن تیم خود فکر کنید. آیا آن‌ها یک مدافع چپ یا راست بودند؟ تقریباً با اطمینان می‌توان پاسخ داد: «نه».

اما تیم‌های بزرگسال به هر حال باید از جایی مدافعان چپ و راست پیدا کنند، و این کار اغلب شامل تغییر نقش یک بازیکن بااستعداد در رده‌های جوانان است. به عنوان مثال، ترنت الکساندر آرنولد صراحتا در مورد این موضوع صحبت کرده است که تغییر پست او به دفاع راست یک حرکت کاملاً حساب‌شده بوده است؛ تصمیمی که بعد از صحبت با کادر مربیگری لیورپول گرفته شد. آن‌ها فکر می‌کردند در خط هافبک بازیکن کافی دارند، اما در پست دفاع راست جای خالی وجود دارد.

در قرن بیستم، زمانی که بازی در پست دفاع چپ و راست یک وظیفه کاملاً دفاعی در نظر گرفته می شد، بازیکنان در این پست معمولاً مدافعان میانی بودند که به کناره‌ها منتقل می شدند. گری نویل نمونه بارز این موضوع است. وقتی از مدافعان کناری انتظار بیشتری برای حمله کردن می‌رفت، آن‌ها معمولاً بازیکنانی بودند که از پست وینگر به عقب آورده می‌شدند. این یک تغییر نسبتاً ساده بود. این بازیکنان باید یاد می‌گرفتند که در موقعیت‌های تک به تک مسلط باشند و چگونه از تیر دوم دفاع کنند. اما هر چه مدافعان کناری ذهنیت هجومی بیشتری پیدا می‌کردند، بیشتر در طول خط می‌دویدند و سانتر می‌کردند؛ اساساً همان کاری را انجام می دادند که زمانی برعهده وینگرها بود.

برای نمونه، وین بریج را در نظر بگیرید که در اواخر قرن بیستم ظهور کرد. او در تیم رزرو ساوتهمپتون مهاجم مرکزی بود، سپس چند فرصت حضور در تیم اصلی در پست وینگر چپ به دست آورد، اما در نهایت به یک مدافع چپ ثابت تبدیل شد. بهترین سال‌های او برای چلسی و انگلیس به عنوان ذخیره اشلی کول سپری شد؛ کسی که در تیم جوانان آرسنال مهاجم بود و اعتراف کرد که از تغییر پست به مدافع چپ ناامید شده است. این یک الگوی آشنا بود.

وین بریج کارش را به عنوان یک مهاجم مرکزی شروع کرد ولی بیشتر دوران بازی خود را به عنوان یک مدافع چپ سپری کرد

و هنگامی که مدافعان کناری در اورلپ کردن آنقدر راحت شدند که شبیه به وینگرها بازی می‌کردند، دیگر نیازی به وینگرها برای ایفای نقش مشابه نبود. از سال ۲۰۱۰ ظهور وینگرهایی که در عرض حرکت می‌کنند، به این معنی بود که بسیاری از وینگرهای باتجربه به جناح مخالف نقل مکان کردند؛ دیمین داف را در نظر بگیرید که در جناح راست و سایمون دیویس در جناح چپ برای فولام بازی می‌کنند. فولام در آن سال به فینال لیگ اروپا رسید. 

این حالا تبدیل به الگوی پیش‌فرض شده است و جوانانی که بزرگ می‌شوند به طور خودکار بهترین پست خود را در جناح مخالف پای قوی‌ترشان می‌بینند. روزگاری انگلیس در سمت چپ مشکل داشت چون هیچ بازیکن چپ‌پای با کیفیتی نداشت. حالا آن‌ها در سمت چپ مشکل دارند، چون تمام بهترین گزینه‌های هجومی کناری‌شان (بوکایو ساکا، کول پالمر و فیل فودن) چپ‌پا هستند و به همین دلیل در سمت راست بازی می‌کنند.

این موضوع هنگام تبدیل بازیکنان به مدافع کناری که هنوز انتظار می‌رود در جناح مربوط به پای ترجیحی‌شان بازی کنند، مشکل ایجاد می‌کند. تغییر پست از وینگر راست به مدافع چپ بسیار چشمگیرتر از تغییر پست از وینگر چپ به مدافع چپ است. زمانی مربیان فقط باید این بازیکنان را متقاعد می‌کردند که کار مشابهی انجام خواهند داد؛ یعنی دویدن و سانتر کردن، فقط با این تفاوت که این کار را از چند متر عقب‌تر شروع خواهند کرد؛ اما متقاعد کردن بازیکنی که با حرکات عرضی و شوت زدن مثل آرین روبن بزرگ شده است، برای تغییر کامل سبک بازی‌اش، کار دشوارتری است.

گاهی اوقات پیشنهاد شده است که ساکا، که در دوران ابتدایی میکل آرتتا مدتی به عنوان مدافع چپ هجومی بازی می‌کرد، می‌تواند آن پست مشکل‌ساز را برای انگلیس حل کند، اما چنین سناریویی بعید به نظر می‌رسد. این تغییری فاحش نسبت به کاری که او در حال حاضر انجام می‌دهد، محسوب می‌شود. اگر این موضوع چند دهه پیش بود و ساکا به جای بازی در جناح راست، در پست وینگر چپ برای آرسنال بازی می‌کرد، شاید به این اندازه مشکل‌ساز نمی‌شد.

بوکایو ساکا در حال بازی کردن برای آرسنال در پست مدافع چپ در فوریه ۲۰۲۰

پس چطور است که مدافعان میانی را به مدافعان کناری تبدیل کنیم؟ به هر حال، مدافعان به طور فزاینده‌ای به خاطر توانایی‌شان در حفظ توپ و تحرک‌شان انتخاب می‌شوند. برای مثال، بن وایت به شکل تحسین برانگیزی خودش را با بازی در پست مدافع راست وفق داده است، در حالی که پیش از این در پست مدافع میانی عملکرد خوبی داشت.

این راه حل در سمت راست جواب می‌دهد. اما مشکل برای مدافعان چپ دو جنبه دارد. اولین و واضح‌ترین دلیل این است که بازیکنان چپ پا از بازیکنان راست پا کم‌یاب‌تر هستند، بنابراین گزینه‌های کمتری برای انتقال به آن جناح وجود خواهد داشت. دومین مشکل (و مشکل مدرن‌تر) این است که تقاضای بیشتری برای چپ پا بودن مدافع میانی سمت چپ تیم شکل گرفته است، بنابراین بازیکنان این ناحیه از زمین باید در بازیسازی راحت باشد. البته الزاما نیاز نیست آن‌ها چپ پا باشند (ویرجیل فن دایک راست پاست، در سمت چپ بازی می‌کند و پاسور فوق‌العاده‌ای است) اما دلایل خوبی برای داشتن یک مدافع میانی چپ پا در سمت چپ وجود دارد؛ امروزه بیشتر از زمانی که ضربات دروازه به طور معمول از بالای سر مدافعان و به سمت یک مهاجم هدف قد بلند ارسال می‌شد، به مدافعان چپ پا در مرکز خط دفاعی نیاز است. به عنوان مثال، لیساندرو مارتینز در گذشته شاید به یک مدافع چپ تبدیل می‌شد. او فقط ۱/۷۵ سانتیمتر قد دارد و چپ پا است. اما در دوران مدرن، او به طور واضح یک مدافع میانی است.

امروزه احتمال این‌که مدافعان چپ بازیکنانی باشند که در گذشته وینگر بوده‌اند، کمتر شده است، چون این تغییر پست سخت‌تر شده است. همچنین، احتمال این‌که آن‌ها بازیکنانی باشند که سابقه بازی در مرکز خط دفاع را داشته‌اند، کمتر است، چون مربیان تمایل کمتری به انتقال دادن آن‌گریها از آن پست دارند. در چنین وضعیتی، کمبود مدافعان چپ باکیفیت، جای تعجب ندارد.

 

به قلم Michael Cox برای وبسایت The Athletic

از دست ندهید ????????????????????????

درخواست دروسی: سردار را در رم حفظ کنید اختلاف علنی رئیس فدراسیون با مجری تلویزیون اعتراض هوادار بارسلونا: ژاوی، مرد سر حرفش می‌ماند! رد پای آرتتا؛ اورتون بعد از 14 سال لیورپول را در خانه شکست داد!

دیگر خبرها

  • برای کار التماس نمی‌‌کنم
  • پشت پرده اسلام آوردن سرمربی پرتغالی سپاهان | پای ازدواج با بازیگر ایرانی در میان است | رازی که پیراهن خانم بازیگر فاش کرد (عکس)
  • سرآشپز پخت تورم در ایران
  • (ویدئو) سکانس خنده‌دار از حرف زدن نعیمه نظام‌دوست به زبان روسی
  • جزئیات کامل اندروید ۱۵ چه زمانی منتشر می‌شود؟
  • ریشه‌یابی علل کمبود مدافعان چپ ممتاز در فوتبال مدرن
  • روحانیون کاروان‌های حج مشعل داران معارف و مناسک هستند
  • آغاز برنامه ملی ریشه کنی بیماری طاعون نشخوار کنندگان کوچک در خوشاب
  • علیرضا دبیر:زخم زبان چیز خوبی نیست!
  • پیمان یوسفی و علی دبیر باز هم خبرساز شدند